<در طول يكسال و نيم اخير كارهاي زيادي در وزارت آموزش و پرورش صورت گرفته كه قابل مقايسه با گذشته نيست و در مقايسه با قبل خود بينظير است و اگر نگوئيم بينظير است قطعاً بايد گفت كم نظير است...... اميدوارم وزير آموزش و پرورش ابقا شود تا دولت به صورت منسجم و هماهنگ ادامه فعاليت دهد.>
جملات بالا، دقيقاً دويست روز قبل توسط رئيس جمهور در صحن علني مجلس بيان شد تا مخالفت جدي محمود احمدينژاد با استيضاح وزير آموزش و پرورش به اطلاع ملت ايران و نمايندگان آنها برسد. اين عبارات، از يك سو نشان ميداد كه از نظر احمدينژاد، شاهكارهاي مديريتي در حوزه مسئوليت محمود فرشيدي، دوره وزارت او را نسبت به تمام دورههاي گذشته ممتاز ساخته است و از سوي ديگر ثابت ميكرد كه هماهنگي او با مجموعه دولت در حدي است كه رئيس جمهور، بركناري او توسط مجلس را موجب اخلال در انسجام و هماهنگي دولت ميداند.
بينظير دانستن عملكرد فرشيدي در حالي بيان ميشد كه از ماهها قبل از استيضاح او در مجلس، بسياري از نمايندگان عملكرد او را مورد انتقاد قرار داده بودند و گروههايي از معلمان نيز با تجمعاتي در برابر مجلس - كه گاه براي آنها هزينهساز بود - نارضايتي خود را از مديريت اين دستگاهبزرگ ابراز ميداشتند. پيش از آن نيز اهانت بيسابقه به ساحت مــقــدس پــيـامـبـراكـرم (ص) در قـالـب يكي از آزمونهاي رسمي آموزش و پرورش باعث اعتراض بسياري از نمايندگان و درخواست تعدادي از آنان - از جمله نماينده اصولگراي قم - براي استعفاي وزير يا بركناري او توسط رئيس جمهور شده بود. اما نه اعتراضات معلمان، نه درخواست به حق عدهاي از نمايندگان و سياستمداران براي بركناري وزير و نه تلاش تعداد قابل توجهي از نمايندگان مجلس براي استيضاح وزير، نتوانست با رضايت رئيس جمهور از عملكرد بينظير وزير رقابت كند و در نتيجه با حمايت جدي و كمنظير احمدي نژاد، فرشيدي بر كرسي وزارت ابقا گرديد. كساني كه مقاومت رئيس جمهور در برابر درخواستهاي رسمي و غيررسمي براي تغيير وزير را ديدند و شنيدند، هيچگاه باور نميكردند كه دويست روز پس از بينظير خواندن عملكرد وزير و پافشاري بر هماهنگي او با مجموعه دولت، به صورت ناگهاني خبر پايان مسئوليت او در آموزش و پرورش اعلام شود. البته كساني كه همه اقدامات رئيس جمهور را <ابتكاري> مينامند شايد اين نوع برخورد را هم يك ابتكار كم نظير بدانند، اما اگر <اعتماد> مردم نيز به اندازه تبليغ براي <ابتكارات> رئيس جمهور اهميت داشته باشد، قاعدتاً مسئولان مربوطه براي مردم توضيح خواهند داد كه در دويست روز گذشته، كدام <ذنب لايغفر> در آموزش و پرورش صورت گرفته است كه هم قبح آن از اهانت به پيامبر بالاتر بوده و هم شدت تخريبگري آن تمام اقدامات بينظير يا كم نظير در دوره 5/1 ساله مديريت فرشيدي را بياثر كرده است؟! آيا متوسط عملكرد وزارت آموزش پرورش در حدي از ضعف قرار داشته است كه عليرغم ادامه همكاري با ساير وزيران نه چندان موفق بركناري او در نيمه راه اجتناب ناپذير بوده است؟
رئيس جمهور بايد براي مردم توضيح دهد بينظير يا كم نظير خواندن عملكرد وزير و تاكيدبر هماهنگي كامل او با دولت، كه در نهايت منجر به شكست تلاش نمايندگان مجلس براي استيضاح وزير شد، با چه هدفي صورت گرفته است؟ آيا اين هم از ابتكارات دوره جديد مديريت كشور است كه هر تصميمي - حتي موضوعي كه بر سرنوشت حدود بيست ميليون دانشآموز و معلم تاثيرگذار ميباشد - بايد تنها توسط رئيس جمهور اتخاذ شود؟ آيا بيتوجهي به مطالبه رسمي و غيررسمي نمايندگان مجلس حتي به قيمت توصيف كمسابقه از موفقيت يك وزير نيز از روشهاي پسنديدهاي است كه به دولت جديد نسبت داده ميشود؟
پس از استيضاح وزير آموزش و پرورش در مجلس، 132 تن از نمايندگان به ابقاي او راي دادند كه بدون ترديد راي تعداد قابل توجهي از آنها، براي اجابت خواسته رئيس جمهور بود. به عبارت ديگر، اكثريت قابل توجهي از 290 نماينده مجلس، ديدگاه موافقي نسبت به وزير نداشتند، در عين حال براي اثبات تعامل مثبت با دولت، ابقاي وزير را پذيرفتند. اما رئيس جمهور كه ديروز با پايان دادن به مسئوليت فرشيدي عملا ً نارضايتي خود از عملكرد و ي را به نمايش گذاشت ، حاضر نشد كه براي اثبات تعامل با مجلس، همزمان با درخواست نمايندگان او را بركنار نمايد. رئيس جمهور ميتوانست با خودداري از توصيفهاي ويژه از عملكرد وزير، همراهي خود با نمايندگان را به نمايش بگذارد و برخي از آنها را به راي اعتماد مصلحتگرايانه به فرشيدي وادار نسازد البته اين تعامل يكسويه، بارها توسط مجلسيان به نمايش گذارده شده است و نمايندگان مجلس در بعضي از موارد از حقوق قانوني خود كوتاه آمدهاند تا تعامل با دولت را اثبات كنند
مثلاً در حالي كه به گفته رئيس كميسيون انرژي مجلس، 69 درصد نمايندگان خواستار عرضه آزاد بنزين هستند، تنها به دليل مخالفت رئيس جمهور و دولت، در اين مورد اقدامي صورت نميگيرد.
بسياري از اتفاقات ماههاي اخير كه به بهانه تعامل مجلس و دولت و يا به عبارت بهتر مداراي يكطرفه مجلس با دولت انجام ميشود اعتراض اصولگرايان مجلس را نيز برانگيخته است. نايب رئيس اصولگراي كميسيون اصل نود چندي قبل ضمن تاكيد بر <قابل توجه بودن تخلف مديران دولتي از قانون> هشدار داد كه <تعامل بين دولت و مجلس نبايد موجب ضرر مردم و نظام شود> و عضو ائتلاف آبادگران نيز از اين موضوع ابراز تاسف كرد كه <نقش مجلس، هيچگاه مانند امروز كمرنگ نبوده است.>
نگارنده هر چه تلاش كرد نتوانست براي آنچه از دويست روز قبل تا ديروز در حوزه آموزش و پرورش به وقوع پيوست، دليلي بيابد. پس شايد بتوان <دفاع جانانه> آن روز و<بركناري بيسر و صداي> ديروز را ناشي از روندي دانست كه ترجمان آن، پس از شكست استيضاح فرشيدي در سرمقاله يك روزنامه حامي رئيس جمهور آمده بود: <اصولگرايان مجلس، ديروز مانور اتحاد دادند و بار ديگر قدرت خود را هنگامي كه تصميم گرفته باشند يك اراده جمعي را پيش ببرند، به نمايش گذاشتند.>
البته اگر اثبات هماهنگي اصولگرايان و مانور اتحاد آنها، اصل اوليه براي سياستمداران باشد بينظير خواندن عملكرد وزير در روز استيضاح و بركناري ناگهاني يا پذيرش بي سر و صداي استعفاي او كاملاً موجه خواهد بود. اما در اين شرايط، آيا مردم ميتوانند به انتظار آمدن بوي خوش از اوضاع باشند؟!
